Chateau swiss

Onze reis begon op een vrijdagavond. Terwijl Nederland langzaam in slaap viel, zetten wij koers richting het zuiden voor een nachtelijke rit naar Frankrijk. Na uren sturen en een bezoek aan een eerdere manoir, kwamen we aan bij de locatie waar het deze trip echt om te doen was.

Bij het parkeren voelden we de spanning al. We liepen het enorme terrein op en daar doemde het chateau op: een imposant gebouw, omringd door een zee van eigen grond. Ondanks de omvang was het verrassend eenvoudig om op het terrein te komen. De echte uitdaging was de toegang tot het kasteel zelf; uiteindelijk vonden we een weg naar binnen door een klein raampje.

Eenmaal binnen stapten we een andere wereld in. Elke kamer die we betraden voelde als een reis terug in de tijd, maar het absolute hoogtepunt was de eetkamer. De lange tafel stond er nog precies zo bij alsof er elk moment aangeschoven kon worden voor het diner. Een bizar en prachtig gezicht.

Toch werd op de bovenverdiepingen pijnlijk duidelijk dat de tijd niet voor alles mild was geweest. Het verval is hier flink toegeslagen; om dit kasteel weer bewoonbaar te maken, is er meer nodig dan alleen een nieuwe laag verf. Ook buiten was er nog genoeg te zien in de bijgebouwtjes, met als meest bijzondere vondst een oude koets met een (nep)paard ervoor.

Na een paar uur dwalen door de geschiedenis was het tijd om de stof van onze kleren af te kloppen. We lieten het chateau achter ons en maakten ons klaar voor de volgende locatie op de planning.

Geniet van de foto's.